عاشقای آسمونی اینم یه شعر زیبا از کسری عزیز که وقتی قلم تنهاییش تراش میخوره شوریدگیش دوصد چندان میشه...

 

شب و یاد و شب و دلتنگی هرشب

 نمی دانم که این شوریدگی

عشق و جنون تو

خدا تاکی

به جای تو مرا مونس شود هرشب 

صدای باد و موهایت

صدای لرزه اشکم به روی گونه های سرخ و بیمارم

مرا دیوانه میسازد

همان کاری که با دل می کند هرشب

نمیدانی تو ای لیلای دیرینم

من از یادت  چنان مستم

که گویی باده نوشیدم ز دست تو

شبی گفتم به شمعه رو به خاموشی

دل من نیز در آتش همی سوزد

به یاد آنکه چون مجنون

سراپای امیدش را

وجودش را

تمام تارو پودش را

همان لیلای عمرش را

در این غربت هویدا میکند هرشب